Serwery dedykowane Proxmox, root od pierwszej minuty.

Proxmox VE to otwartoźródłowy hiperwizor oparty na Debianie, który uruchamia zarówno maszyny wirtualne KVM, jak i kontenery LXC z poziomu jednej konsoli webowej. Na wynajętym VPS-ie nie masz takiej możliwości — sam jesteś już czyimś gościem. Na maszynie Dedizone to Ty jesteś hostem: Twoje jądro, Twój firmware, Twoje grupy IOMMU, Twój układ dysków. Na tym właśnie polega cała różnica między serwerem root z dedykowanymi rdzeniami a serwerem dedykowanym.

Do tego jest darmowy. Proxmox VE nie wymaga klucza licencyjnego, aby działać; jedynie repozytorium enterprise wymaga subskrypcji, a repozytorium no-subscription — nie. Instalację wykonujemy za $0, dokładnie tak samo jak w przypadku Ubuntu czy Debiana — jedynym obrazem we flocie z dopłatą licencyjną jest Windows Server, za +$19/mies. Wybór hiperwizora niczego więcej w maszynie nie zmienia: ta sama stała ochrona przed DDoS, to samo nielimitowane łącze, to samo SLA wymiany sprzętu w 4 godziny.

Konsolidacja to powód, dla którego ludzie uruchamiają Proxmoksa na bare metal, więc warto policzyć na realnych liczbach zamiast przymiotników. DZ-R9 kosztuje $115/mies. za 16 rdzeni, 32 wątki i 128 GB pamięci DDR5 ECC — czyli około $0,90 za gigabajt pamięci miesięcznie. DZ-R6 wypada jeszcze taniej w przeliczeniu na gigabajt, około $0,77. Wraz ze wzrostem skali cena jednostkowa rośnie, a nie maleje: DZ-E48 wychodzi na około $1,12 za GB, a DZ-E96 na $1,33.

Wolimy powiedzieć to wprost, niż udawać, że największa maszyna to też najlepsza wartość. To, co faktycznie kupujesz w dużych maszynach, to nie tańsza pamięć — to jedna domena awarii, jedna przestrzeń adresowa, jeden zestaw dysków i jedna faktura zamiast sześciu. A każda z powyższych kwot spada o 30% przy rocznym okresie rozliczeniowym: DZ-R9 kosztuje wtedy $80,50/mies., DZ-E48 — $300,30/mies., przy $0 opłaty instalacyjnej niezależnie od okresu.

DZ-R9 — Ryzen 9 9950X, 16c/32t, 128 GB DDR5 ECC, 2× 2 TB NVMe Gen4, nielimitowany gigabit, $115/mies. Właściwy pierwszy host pod Proxmoxa dla większości: wysokie taktowanie sprawia, że jednowątkowe maszyny wirtualne działają szybko, a lustrzana para 2 TB NVMe bez trudu pomieści kilkadziesiąt obciążeń.

DZ-E48 — EPYC 9454P, 48c/96t, 384 GB DDR5 ECC, 2× 3,84 TB NVMe U.2, 10 Gbit/s, $429/mies. Trzy razy więcej pamięci niż DZ-R9, na dyskach klasy enterprise U.2. To maszyna, którą we własnej flocie wskazujemy do wirtualizacji, baz danych i ciężkich obliczeń — sensowny sufit dla prywatnej chmury na jednym węźle.

DZ-E96 — podwójny EPYC 9654, 192c/384t, 1,5 TB DDR5 ECC, 4× 7,68 TB NVMe U.2 (30 TB surowej przestrzeni), 25 Gbit/s, $2,049/mies. Centrum danych w pudełku. Swoją cenę zarabia tylko wtedy, gdy szafa z mniejszymi węzłami kosztowałaby więcej koordynacji niż pieniędzy. Jeśli dana maszyna wirtualna potrzebuje GPU, DZ-G1 i DZ-G2 dają jedną lub dwie karty RTX 5090 na kontrolowanej przez Ciebie magistrali PCIe.

Nie ma tu uczciwej odpowiedzi w postaci benchmarku, bo wszystko zależy od tego, co robią goście. Jest za to uczciwa odpowiedź arytmetyczna i to ją warto opublikować. Zarezerwuj 16 GB dla hosta i pamięci podręcznej ZFS na DZ-R9 — zostaje 112 GB: dwadzieścia osiem gości po 4 GB albo czternastu po 8 GB. Na DZ-E48, po zarezerwowaniu 32 GB, zostaje 352 GB — około osiemdziesięciu ośmiu gości po 4 GB. Na DZ-E96 — mniej więcej 350.

Wątki to łagodniejsze ograniczenie. Proxmox pozwala przydzielić więcej wirtualnych rdzeni (vCPU), niż masz wątków, a dla bezczynnych gości webowych taki nadmiarowy przydział jest darmowy; dla wszystkiego, co mocno obciąża CPU, to obietnica, której nie da się dotrzymać. Licz najpierw pamięć, bo to zasób, którego nie można przydzielić w nadmiarze bez wpadnięcia w spiralę swapowania — a dopiero potem sprawdź, czy garstka naprawdę obciążonych gości mieści się w realnej liczbie wątków.

Układ dysków to decyzja podejmowana przy składaniu zamówienia, a nie płatny dodatek, i jest to jedna z niewielu decyzji, które naprawdę trudno później cofnąć. Trzy opcje, wszystkie bezpłatne: RAID 1 tworzy lustro z pary dysków, co jest ustawieniem domyślnym i tym, czego chce większość osób; RAID 0 łączy dyski w paski, dając pojemność i przepustowość kosztem całej redundancji; JBOD oddaje Ci surowe urządzenia, bez żadnej macierzy po drodze.

Wybierz JBOD, jeśli zamierzasz uruchomić ZFS. Instalator Proxmoksa sam zbuduje lustrzany root ZFS na surowych dyskach, a ZFS potrzebuje widzieć fizyczne urządzenia, a nie macierz sprzętową — stąd biorą się migawki, natywna replikacja i tanie klony typu thin. Na DZ-R9 oznacza to lustro 2 TB albo 4 TB w trybie paskowym; na DZ-E48 — lustro 3,84 TB; na DZ-E96 — cztery dyski po 7,68 TB do ułożenia według uznania. Ta sama logika stoi za naszym serwerem dyskowym 216 TB, który udostępnia swoje dwanaście dysków SAS jako surowe urządzenia dokładnie w tym celu.

Każdy serwer otrzymuje jeden adres IPv4 oraz blok IPv6 /64, a do tego kontrolę nad reverse DNS. W przypadku hosta pod Proxmoksa to kształtuje architekturę: adres IPv4 siedzi na hoście, goście wiszą na mostku sieciowym Linuksa, a Ty albo kierujesz ich ruch wychodzący przez NAT, albo przydzielasz im adresy z puli /64 — co daje dużo więcej publicznej adresacji, niż jedna maszyna jest w stanie wyczerpać.

Jeśli konkretni goście potrzebują własnego publicznego IPv4 — serwer pocztowy, punkt końcowy TLS, który nie może polegać na SNI, urządzenie związane licencją — dodatkowe adresy kosztują +$3/mies. każdy, a limit to cztery. To realne ograniczenie, więc powiemy to wprost: pięć publicznych adresów IPv4 na serwer to sufit, a powyżej tego odpowiedzią jest IPv6, reverse proxy albo druga maszyna. Ruch między hostem a jego własnymi gośćmi w ogóle nie dotyka łącza, a łącze jest nielimitowane przy podanej prędkości, więc komunikacja wewnętrzna (east-west) nic nie kosztuje.

Nie ma tu ISO do wgrania, trybu ratunkowego do uruchomienia ani zgłoszenia do otwarcia. Na formularzu zamówienia wybierasz maszynę, jedną z ośmiu europejskich lokalizacji, Proxmox VE 9 z listy systemów, układ dysków, hasło roota lub klucz SSH oraz ewentualne dodatkowe adresy. Następnie płacisz jednorazową fakturę w Bitcoinie, Monero, USDT, Ethereum, Solanie, Litecoinie lub Tronie.

Gdy płatność potwierdzi się w łańcuchu bloków, pipeline obrazuje maszynę zgodnie ze specyfikacją — hiperwizor, układ dysków, sieć, reverse DNS — a dane dostępowe przychodzą e-mailem. SLA zobowiązuje nas do uruchomienia w ciągu pięciu minut, zwykle poniżej sześćdziesięciu sekund, albo pierwszy miesiąc jest w połowie ceny; jeśli z jakiegoś powodu nie dostarczymy usługi w ciągu 24 godzin, przysługuje pełny zwrot w aktywie użytym do zapłaty. Ta sama automatyzacja obejmuje przebudowę, więc ponowna instalacja namieszanego hosta kosztuje jedynie czas.

Konsola webowa Proxmoksa odpowiada przez HTTPS z certyfikatem samopodpisanym, który warto wymienić, zanim zrobisz cokolwiek innego. Później typowa sekwencja jest krótka: skieruj menedżera pakietów na repozytorium no-subscription, zaktualizuj system, sprawdź, czy mostek podłapał Twój adres, a następnie utwórz pierwszy magazyn danych — pulę ZFS, jeśli wybrano JBOD, albo LVM-thin, jeśli wybrano RAID 1.

Pierwszy gość KVM potrzebuje dysku virtio, karty sieciowej virtio oraz zainstalowanego agenta gościa; pierwszy kontener LXC potrzebuje szablonu i jakichś dziewięćdziesięciu sekund życia. Zrób migawkę obu, zanim znów je dotkniesz. Nic w tym nie jest specyficzne dla Dedizone i o to właśnie chodzi: uruchamiasz oryginalnego Proxmoksa na sprzęcie, który kontrolujesz, a nie panel dostawcy, który za dwa lata zostanie wycofany i zabierze ze sobą Twoją automatyzację.

Migawki to nie kopie zapasowe. Migawka żyje na tej samej puli co rzecz, którą chroni, co oznacza, że przetrwa Twoje błędy, ale nie przetrwa awarii samej puli. Proxmox Backup Server rozwiązuje to porządnie — deduplikowanymi, przyrostowymi, weryfikowalnymi kopiami zapasowymi — i potrzebuje miejsca do życia, które nie jest hostem, jaki chroni.

Dwie uczciwe opcje. Dodatek 500 GB kopii zapasowej poza serwerem to +$9/mies. przestrzeni BorgBackup lub FTP w innym centrum danych: wystarczy na konfigurację, bazy danych i archiwa zrzutów małych gości, ale nie starczy na flotę pełnych obrazów dysków. Miej tego pełną świadomość, zanim zaczniesz na tym polegać. Dla realnej pojemności uruchom Proxmox Backup Server samodzielnie na drugiej maszynie — DZ-S216 daje Ci 216 TB surowych dysków SAS za około $2,08 za terabajt miesięcznie, z nielimitowanym transferem, dzięki czemu pełne odtworzenie nigdy nie zamienia się w rachunek za ruch wychodzący. Nie prowadzimy PBS jako usługi zarządzanej i wolimy powiedzieć to teraz, niż żeby wyszło to na jaw dopiero w trakcie odtwarzania danych.

Replikacja danych między węzłami Proxmoksa to najtańszy dostępny sposób na disaster recovery: wybierasz zbiór danych, wybierasz interwał, a drugi węzeł trzyma świeżą kopię. Dwa serwery Dedizone w dwóch jurysdykcjach — powiedzmy Frankfurt i Amsterdam, albo Zurych i Helsinki — dają Ci to za cenę drugiej maszyny i nic więcej, bo transfer po obu stronach jest nielimitowany.

Czego dwa węzły Ci nie dają, to automatycznej wysokiej dostępności. Proxmox HA wymaga kworum, a kworum wymaga nieparzystej liczby głosów; klaster złożony z dwóch węzłów odetnie się od reszty przy pierwszym zerwaniu łącza między miastami, chyba że dodasz trzeci głos. Czyli: dwa węzły do replikacji i świadomy, ręczny failover — tanio, solidnie i uczciwie. Trzy węzły, jeśli chcesz, by tę decyzję podejmował za Ciebie klaster. Każdy, kto nazywa parę maszyn klastrem HA, coś Ci sprzedaje.

Hiperwizory mają tendencję do awarii, które zamykają Ci dostęp do maszyny, zamiast po prostu ją zawiesić: aktualizacja jądra, która nie chce się uruchomić, zmiana w mostku, która zabiera ze sobą interfejs zarządzania, pula dysków, która wymaga decyzji na konsoli. Każdy serwer Dedizone ma w standardzie stałe IPMI/KVM-over-IP z wirtualnymi nośnikami, od pierwszej minuty, bez dopłat.

To oznacza konsolę w przeglądarce z klawiaturą, obrazem i myszą, kontrolę zasilania oraz możliwość zamontowania ISO — różnicę między naprawą w dziesięć minut a stratą całego wieczoru. Właśnie dlatego wciąż to powtarzamy: Hetzner pożycza konsolę KVM na trzy godziny, Netcup oferuje okno VNC do maszyny wirtualnej, która nie jest Twoja, a Kimsufi daje tryb ratunkowy i tyle szczęścia, ile zdołasz zebrać. Dla maszyny, której jedynym zadaniem jest hostowanie innych maszyn, dostęp poza pasmem (out-of-band) to nie funkcja dodatkowa — to podstawa.

Host pod Proxmoksa jest większym celem niż pojedynczy serwer aplikacyjny, bo jego przejęcie oznacza przejęcie wszystkiego, co na nim działa. Krótka lista: nie wystawiaj konsoli webowej na otwarty internet — zwiąż ją z adresem zarządzającym albo udostępniaj przez tunel WireGuard; korzystaj z wbudowanego firewalla na poziomie centrum danych, węzła i gościa, a nie tylko wewnątrz samych gości; trzymaj klucz SSH i wyłącz logowanie hasłem; i trzymaj mostek dla gości z dala od wszystkiego, co może rozmawiać z hostem.

Stała ochrona L3/L4 przed DDoS działa na wejściu do każdego serwera, dysponując ponad terabitem na sekundę mocy filtrowania, więc ataki wolumetryczne wymierzone w wystawionego gościa są pochłaniane, zanim Twoje łącze cokolwiek zauważy — a ponieważ transfer jest nielimitowany, odfiltrowany ruch ataku nigdy nie zamienia się w fakturę. Czego nie możemy zrobić, to zajrzeć do wnętrza Twoich gości. Nie instalujemy żadnych agentów, nie uruchamiamy na maszynie żadnej płaszczyzny zarządzania i nie ma żadnego zarządzanego poziomu usługi, który moglibyśmy Ci dosprzedać.

Tylko krypto: Bitcoin, Monero, USDT w sieci TRC-20 lub ERC-20, Ethereum, Solana, Litecoin i Tron. Faktura jest jednorazowa, kwota jest zablokowana na czas okna płatności, a jeśli niedopłacisz, strona pokazuje dokładną resztę do wysłania na ten sam adres. Tożsamość to adres e-mail — bez dokumentów, bez telefonu, bez rejestru firmy. Jeśli to właśnie po to tu jesteś, strony bez KYC i Monero omawiają to szczegółowo.

Okresy rozliczeniowe to jeden, trzy lub dwanaście miesięcy, odpowiednio w pełnej cenie, minus 10% i minus 30%, z $0 opłaty instalacyjnej przy wszystkich trzech i bez minimalnego zobowiązania. Odnowienia fakturowane są tak samo i każde z nich można opłacić w innym aktywie. Zestawiając nas z Contabo lub kimkolwiek innym na rynku, liczbą wartą sprawdzenia nie jest stawka nagłówkowa, tylko to, co opłata instalacyjna i długość zobowiązania robią z Twoim pierwszym rokiem.