Proxmox dedicated servers, root vanaf de eerste minuut.

Proxmox VE is een open-source hypervisor op basis van Debian die zowel KVM-virtual machines als LXC-containers draait vanuit één webconsole. Op een gehuurde VPS kun je dit niet hebben — je bent daar al de gast van iemand anders. Op een Dedizone-machine ben jij de host: jouw kernel, jouw firmware, jouw IOMMU-groepen, jouw storage-indeling. Dat is het volledige verschil tussen een root server met dedicated cores en een dedicated server.

Het is bovendien gratis. Proxmox VE heeft geen licentiesleutel nodig om te draaien; alleen de enterprise-pakketrepository vereist een abonnement, de no-subscription-repository niet. Wij rekenen $0 voor de installatie, precies zoals bij Ubuntu of Debian — de enige image in de fleet met een licentietoeslag is Windows Server, tegen +$19/mo. Verder verandert er niets aan de machine omdat je voor een hypervisor koos: dezelfde permanente DDoS-bescherming, dezelfde unmetered uplink, dezelfde 4-uurs SLA voor hardwarevervanging.

Consolidatie is de reden waarom mensen Proxmox op bare metal draaien, dus loont het om de som te maken met echte getallen in plaats van bijvoeglijke naamwoorden. De DZ-R9 kost $115/mo voor 16 cores, 32 threads en 128 GB DDR5 ECC — ongeveer $0.90 per gigabyte geheugen per maand. De DZ-R6 is per gigabyte nog goedkoper, op ruwweg $0.77. Schaal je op, dan stijgt de prijs per eenheid in plaats van te dalen: de DZ-E48 komt uit op ongeveer $1.12 per GB, de DZ-E96 op $1.33.

Wij zeggen dat liever ronduit dan te doen alsof de grootste machine ook de beste deal is. Wat de grote machines je werkelijk opleveren is geen goedkoper geheugen — het is één failure domain, één adresruimte, één set schijven en één factuur in plaats van zes. En elk cijfer hierboven daalt 30% bij de looptijd van 12 maanden: de DZ-R9 wordt $80.50/mo, de DZ-E48 $300.30/mo, met $0 setup bij elke looptijd.

DZ-R9 — Ryzen 9 9950X, 16c/32t, 128 GB DDR5 ECC, 2× 2 TB NVMe Gen4, unmetered gigabit, $115/mo. De juiste eerste Proxmox host voor de meeste mensen: hoge kloksnelheden laten single-threaded guests snel aanvoelen, en een gespiegeld paar 2 TB NVMe biedt comfortabel plaats aan enkele tientallen workloads.

DZ-E48 — EPYC 9454P, 48c/96t, 384 GB DDR5 ECC, 2× 3.84 TB NVMe U.2, 10 Gbit/s, $429/mo. Drie keer zoveel geheugen als de DZ-R9, op enterprise U.2-drives. Dit is de machine die onze eigen fleet-notes aanbevelen voor virtualisatie, databases en zware compute, en het is het verstandige plafond voor een private cloud op één node.

DZ-E96 — dual EPYC 9654, 192c/384t, 1.5 TB DDR5 ECC, 4× 7.68 TB NVMe U.2 (30 TB raw), 25 Gbit/s, $2,049/mo. Een datacenter in een kast. Deze machine verdient zijn prijs alleen terug als een rack vol kleinere nodes je meer zou kosten aan coördinatie dan aan geld. Heeft een guest in plaats daarvan een GPU nodig, dan zetten de DZ-G1 en DZ-G2 één of twee RTX 5090's op een PCIe-bus die jij beheert.

Hierop bestaat geen eerlijk benchmarkantwoord, omdat het volledig afhangt van wat de guests doen. Er bestaat wél een eerlijk rekenkundig antwoord, en dat is het antwoord dat de moeite waard is om te publiceren. Reserveer 16 GB voor de host en de ZFS-cache op een DZ-R9 en er blijft 112 GB over: achtentwintig guests van 4 GB, of veertien van 8 GB. Op een DZ-E48 blijft er, na 32 GB te reserveren, 352 GB over — ongeveer achtentachtig guests van 4 GB. Op een DZ-E96 zijn dat er ruwweg 350.

Threads zijn de zachtere limiet. Proxmox laat je meer vCPU's toewijzen dan je threads hebt, en voor inactieve webguests is die overcommit gratis; voor alles wat CPU-bound is, is het een belofte die je niet kunt waarmaken. Tel eerst het geheugen, want geheugen is de resource die je niet kunt overcommitten zonder een swap-death-spiraal, en controleer daarna of de paar echt drukke guests nog binnen het werkelijke aantal threads passen.

De schijfindeling is een bouwkeuze die je bij het bestellen maakt, geen betaalde add-on, en het is de ene beslissing die achteraf echt lastig terug te draaien is. Drie opties, allemaal gratis: RAID 1 spiegelt het paar, dit is de standaard en wat de meeste mensen willen; RAID 0 striped voor capaciteit en doorvoer ten koste van alle redundantie; JBOD geeft je de ruwe devices zonder array ertussen.

Kies JBOD als je van plan bent ZFS te draaien. De Proxmox-installer bouwt zelf een gespiegelde ZFS-root over ruwe schijven, en ZFS wil fysieke devices zien in plaats van een hardware-array — daar komen snapshots, native replicatie en goedkope thin clones vandaan. Op een DZ-R9 betekent dat een mirror van 2 TB of striping tot 4 TB; op een DZ-E48 een mirror van 3.84 TB; op een DZ-E96 vier drives van 7.68 TB die je naar wens indeelt. Dezelfde redenering ligt ten grondslag aan onze 216 TB storage server, die zijn twaalf SAS-drives precies daarom als ruwe schijven levert.

Elke server wordt geleverd met één IPv4-adres en een /64 IPv6-blok, plus controle over reverse DNS. Voor een Proxmox host bepaalt dat het ontwerp: het IPv4-adres zit op de host, guests hangen aan een Linux-bridge, en je NAT ze naar buiten of geeft ze adressen uit de /64 — wat veel meer publieke adressering is dan één enkele machine ooit uitput.

Als specifieke guests hun eigen publieke IPv4 nodig hebben — een mailserver, een TLS-endpoint dat niet op SNI kan vertrouwen, een aan een licentie gebonden appliance — kosten extra adressen +$3/mo per stuk, met een maximum van vier. Dat is een echte grens, dus we zeggen het ronduit: vijf publieke IPv4-adressen per server is het plafond, en daarboven is het antwoord IPv6, een reverse proxy, of een tweede machine. Verkeer tussen de host en zijn eigen guests komt nooit op de uplink terecht, en de uplink is unmetered op de vermelde snelheid, dus oost-west-verkeer kost niets.

Er is geen ISO om te uploaden, geen rescue-mode bootstrap en geen ticket om te openen. Op het bestelformulier kies je de machine, een van acht Europese locaties, Proxmox VE 9 uit de OS-lijst, de schijfindeling, een rootwachtwoord of een SSH-key, en eventuele extra adressen. Daarna betaal je een eenmalige factuur in Bitcoin, Monero, USDT, Ethereum, Solana, Litecoin of Tron.

Zodra de betaling on-chain bevestigd is, imaget de pipeline de machine naar die specificatie — hypervisor, schijfindeling, netwerk, reverse DNS — en de inloggegevens komen per e-mail binnen. De SLA belooft online binnen vijf minuten, doorgaans onder de zestig seconden, of de eerste maand is halve prijs; als we er onverhoopt niet in slagen binnen 24 uur te leveren, kun je een volledige terugbetaling krijgen in het asset waarmee je betaalde. Dezelfde automatisering geldt voor een rebuild, dus een host die je hebt verknald opnieuw installeren kost niets dan tijd.

De Proxmox-webconsole antwoordt via HTTPS met een selfsigned certificaat, dat het waard is te vervangen voordat je iets anders doet. Daarna is de gebruikelijke volgorde kort: wijs de package manager naar de no-subscription-repository, update, controleer of de bridge je adres heeft opgepikt, maak dan de eerste storage aan — een ZFS-pool als je JBOD nam, LVM-thin als je RAID 1 nam.

De eerste KVM-guest wil een virtio-schijf, een virtio-NIC en de guest agent geïnstalleerd; de eerste LXC-container wil een template en zo'n negentig seconden van je leven. Maak van beide een snapshot voordat je ze opnieuw aanraakt. Niets hiervan is Dedizone-specifiek, en dat is nu net het punt: je draait upstream Proxmox op hardware die je zelf beheert, geen vendor-panel dat over twee jaar wordt afgeschreven en je automatisering met zich meesleurt.

Snapshots zijn geen back-ups. Een snapshot leeft op dezelfde pool als het ding dat het beschermt, wat betekent dat het je fouten overleeft, maar niet de pool. Proxmox Backup Server lost dat goed op met gededupliceerde, incrementele, verifieerbare back-ups — en die moeten ergens leven dat niet de host is die ze beschermen.

Twee eerlijke opties. De add-on 500 GB off-server backup kost +$9/mo aan BorgBackup- of FTP-ruimte in een ander datacenter: genoeg voor configuratie, databases en dump-archieven van kleine guests, en niet genoeg voor een hele vloot volledige disk-images. Wees daar nuchter over voordat je erop vertrouwt. Voor echte capaciteit draai je Proxmox Backup Server zelf op een tweede machine — een DZ-S216 geeft je 216 TB raw SAS voor ongeveer $2.08 per terabyte per maand, met unmetered bandbreedte zodat een volledige restore nooit een egress-rekening wordt. Wij draaien PBS niet als managed service, en dat zeggen we liever nu dan dat je het midden in een restore ontdekt.

Storage-replicatie tussen Proxmox-nodes is de goedkoopste disaster recovery die er is: kies een dataset, kies een interval, en de tweede node bewaart een recente kopie. Twee Dedizone-servers in twee rechtsgebieden — Frankfurt en Amsterdam bijvoorbeeld, of Zürich en Helsinki — geven je dat voor de prijs van de tweede machine en niets meer, omdat de bandbreedte aan beide kanten unmetered is.

Wat twee nodes je niet geven, is automatische high availability. Proxmox HA heeft quorum nodig, en quorum vereist een oneven aantal stemmen; een cluster van twee nodes sluit zichzelf af (fencing) zodra de verbinding tussen de steden hapert, tenzij je een derde stem toevoegt. Dus: twee nodes voor replicatie en een bewuste menselijke failover — goedkoop, robuust en eerlijk. Drie nodes als je wilt dat de cluster die beslissing voor je neemt. Wie een tweetal machines een HA-cluster noemt, verkoopt je iets.

Hypervisors falen doorgaans op een manier die je buitensluit van de machine in plaats van hem meteen te laten crashen: een kernel-update die niet opstart, een bridge-wijziging die de managementinterface meesleurt, een storage pool die om een beslissing aan de console vraagt. Elke Dedizone-server heeft permanente IPMI/KVM-over-IP met virtuele media, vanaf de eerste minuut, zonder meerkosten.

Dat betekent een browserconsole met toetsenbord, video en muis, stroomregeling, en de mogelijkheid om een ISO te mounten — het verschil tussen een fix van tien minuten en een verloren avond. Het is ook waarom we het blijven benadrukken: Hetzner leent een KVM-console voor drie uur, Netcup biedt een VNC-venster op een VM die niet van jou is, en Kimsufi geeft je rescue mode en succes ermee. Voor een machine wiens enige taak het hosten van andere machines is, is out-of-band toegang geen extraatje — het is het minimum.

Een Proxmox host is een groter doelwit dan een enkele applicatieserver, omdat het compromitteren ervan alles erop compromitteert. De korte lijst: stel de webconsole niet bloot aan het open internet — bind hem aan een managementadres of benader hem via een WireGuard-tunnel; gebruik de ingebouwde firewall op datacenter-, node- en guestniveau in plaats van alleen binnen de guests; gebruik een SSH-key en schakel wachtwoordlogin uit; en houd de guest-bridge weg van alles wat met de host kan praten.

Altijd actieve L3/L4 DDoS-mitigatie draait upstream op elke server met meer dan een terabit per seconde aan scrubbing-capaciteit, zodat volumetrische aanvallen op een blootgestelde guest worden opgevangen voordat je uplink er iets van merkt — en omdat de bandbreedte unmetered is, wordt gefilterd aanvalsverkeer nooit een factuur. Wat we niet kunnen doen, is binnen in je guests kijken. We installeren geen agents, we draaien geen managementlaag op de machine, en er is geen managed tier die aan je wordt opgedrongen.

Alleen crypto: Bitcoin, Monero, USDT op TRC-20 of ERC-20, Ethereum, Solana, Litecoin en Tron. De factuur is eenmalig, het bedrag ligt vast voor het betalingsvenster, en als je te weinig betaalt toont de pagina het exacte resterende bedrag om naar hetzelfde adres te sturen. Identiteit is een e-mailadres — geen documenten, geen telefoon, geen bedrijfsregister. Als dat is waarvoor je kwam, gaan de pagina's over no-KYC en Monero er uitgebreid op in.

Looptijden zijn één, drie of twaalf maanden, tegen de volle prijs, respectievelijk minus 10% en minus 30%, met $0 setup op alle drie en geen minimale afname. Verlengingen worden op dezelfde manier gefactureerd en elke verlenging mag in een ander asset worden betaald. Als je ons afweegt tegen Contabo of wie dan ook anders op de markt, is het cijfer om te checken niet het opvallende tarief, maar wat de setupkosten en de looptijd met je eerste jaar doen.